Na torfowisku umysłu. Wokalistka Wija o nowej płycie, tekstach i śpiewaniu

Ciekawość to podstawowe narzędzie przetrwania. Bardziej skuteczne niż miłość, przyjaźń, odporność. Cała reszta odpływa, przypływa. Tylko ciekawość nas uratuje – mówi Maria Lengren, znana jako Tuja Szmaragd z grupy Wij. Jesienią ukazała się nowa płyta zespołu, z którą Wij odwiedził Olsztyn. Przed koncertem w Zajezdni Trolejbusowej Miejskiego Ośrodka Kultury, wokalistka opowiedziała o zmianach w zespole, nowym podejściu do śpiewania i inspirujących stworzeniach zwanych protistami.

Po ponad trzech latach zespół Wij ponownie wystąpił w Olsztynie. Tym razem jako kwartet zaprezentował się w Zajezdni Trolejbusowej. Po wydaniu płyty „Protisty” stołeczna grupa ruszyła w trasę koncertową, a już drugim przystankiem na szklaku była stolica Warmii i Mazur. Na najnowszym albumie Wij zdecydowanie odchodzi od metalowego brzmienia, zwłaszcza w garażowej, inspirowanej latami 70. odsłonie znanej z ich pierwszych wydawnictw.

Obecnie zespół proponuje interesującą wycieczkę do lat 90., w duchu post hard core’a i grunge’u. Kolejną zasadniczą zmianą jest obecność basisty Grzegorza Włodka, znanego w środowisku muzycznym jako „Drut”. W Olsztynie gitarzysta Inkwizycji czy Narbo Dacal zagrał dopiero swój drugi oficjalny koncert na gitarze basowej.

Nasz gitarzysta Grzegorz Paluch stwierdził, że chciałby coś zmienić, dołożyć dodatkowe pasmo. Tak, by nasze eksperymenty wyprowadzić na nowe pole. Każda nasza płyta jest trochę inna i niełatwo jest znaleźć dodatkowego muzyka, który by ten eklektyzm wewnętrzny z nami dzielił. Była nam potrzebna osoba rozciągliwa wewnętrznie i tutaj wiedzieliśmy, że po prostu Grzegorz się w tym odnajdzie”

– mówi Maria Lengren.

Pewną zmianę na płycie „Protisty” da się również zauważyć w wokalizach. Przypomnijmy, że poprzednie wydawnictwo Wija „Bluzg” było swego rodzaje eksperymentem. Grupa wzięła na warsztat gitarowe ekstrema inspirując się death metalem czy grind core’em. Jak ten etap wpłynął na rozwój wokalny?

Wcześniej nie umiałam krzyczeć, zrobić na wokalu tak zwanego distortion. Zaczęłam eksperymentować z ekstremalnymi technikami wokalnymi z pomocą świetnej nauczycielki, Ady Rusinkiewicz. Pomogło mi to śpiewać lżej. Trzeba było się oswoić z tym, żeby móc długo krzyczeć. Robić to po prostu bez zacisku, lekko. Nic nowego dla każdego, kto się interesuje śpiewem, ale okazało się, że to wymaga znacznie mniej siły, a znacznie więcej kombinowania i kontroli”

– mówi Maria Lengren.

W rozmowie z Michałem Napiórkowskim wokalistka opowiedziała się za pisaniem i śpiewaniem po polsku. Zauważyła, że głównym motorem napędowym jej twórczości jest forma piosenkowa. Wspomniała o mocnych inspiracjach płynących z literatury, również tej naukowej. Dodała, że głównym celem jej oraz kolegów z Wija jest granie dla własnej przyjemności.

Więcej w rozmowie Michała Napiórkowskiego. Posłuchajcie!