Nowości muzyczne 27.04-03.05

Tegoroczny hymn Męskiego Grania jest naszą piosenką tygodnia. „Nareszcie” śpiewają Zalia, Igor Herbut i Vito Bambino. Nowe single prezentują Brytyjczycy z Gen and The Degenerates, Olivia Dean oraz Suki Waterhouse. Z debiutanckim krążkiem pojawia się maks.tachasiuk. „Wieje” to nasza płyta tygodnia.

Męskie Granie Orkiestra 2026 – Nareszcie (PIOSENKA TYGODNIA)

Organizatorzy Męskiego Grania podzielili się tegorocznym hymnem. W składzie orkiestry znaleźli się: debiutująca w tej inicjatywie Zalia, wracający po roku Igor Herbut i Vito Bambino, który wcześniej stworzył „I ciebie też, bardzo” oraz „Supermoce”. Klip wyreżyserowany przez Piotra Matejkowskiego opowiada historię dwojga ludzi prowadzonych intuicją przez miasto, którzy ostatecznie spotykają się na koncercie Męskiego Grania.

Utwór łączy emocjonalność charakterystyczną dla projektu z pulsującą, nowoczesną produkcją, zapowiadając sezon koncertów o wyraźnie imprezowym charakterze, a tekst jest o odnajdywaniu się w dobrym “tu i teraz” i o poczuciu szczęścia.

Męskie Granie pozostaje jednym z najważniejszych motorów przemian na polskiej scenie muzycznej. Projekt, który zaczynał jako alternatywa wobec mainstreamu, z czasem sam zaczął definiować jego kierunki, przekształcając pop w pełnoprawną, ambitną formę artystyczną – otwartą na eksperyment i emocjonalną szczerość.

Tegoroczna edycja Męskiego Grania rozpocznie się 26 lipca w Żywcu, a zakończy się 22 sierpnia w Warszawie.

Gen and the Degenerates – Favourite Jumper

W zeszłym roku brytyjski post-punkowy zespół udostępnił „Wahoo”, który stanowił początek nowej ery. Od tego momentu grupa działa jako trio. Ich najnowsza propozycja zrodziła się z frustracji wynikającej z powszechnych oczekiwań wobec kobiet, by były ckliwe, uległe i ciche.

Kobiety są piętnowane za otwartą seksualność i traktowane tak, jakby nie miały prawa decydować o sobie ani kontroli nad własnym ciałem

– mówi wokalistka kapeli, Genevieve Glynn-Reeves.

Utwór porusza także temat pomijania tożsamości biseksualnej, podważając przekonanie, że queerowość zależy od płci partnera.

To po prostu imprezowa piosenka z punktu widzenia osoby biseksualnej (niespodzianka – to ja). W zabawny sposób opowiada o moich wcześniejszych doświadczeniach, ale też próbuje pogodzić szczery i zdrowy związek z partnerem oraz całą seksualność i intymną historię.

Grupa Gen and the Degenerates zadebiutowała w 2024 roku krążkiem „Anti-Fun Propaganda”. Styl zespołu to połączenie post punka z garażowym rockiem, nawiązujący do najlepszych angielskich i amerykańskich tradycji przełomu lat 70. i 80.

Olivia Dean – Baby Steps

Utwór promuje wydany w zeszłym roku drugi album „The Art Of Loving”. Jest to soulowa ballada o procesie uzdrawiania i odzyskiwania niezależności po rozstaniu. W wywiadzie dla The Rebecca Judd Show artystka przyznała, że utwór był inspirowany twórczością Marvina Gaye’a.

Wydana w zeszłym roku płyta „The Art Of Loving” zbierała pozytywne recenzje zarówno słuchaczy, jak i krytyków. Olivia Dean otrzymała za ten album statuetkę Brit Awards 2026 za Brytyjską Płytę Roku. Wyróżnienie dostała też w kategoriach:  Brytyjski Artysta Roku, Najlepszy Artysta Popowy i Utwór roku za „Rein Me In” z Samem Fenderem.

Przed nią rozpoczęta w tym miesiącu trasa koncertowa obejmująca także Polskę. Olivię Dean usłyszymy na żywo podczas Orange Warsaw Festivalu.

Suki Waterhouse – Tiny Raisin

Angielska wokalistka i aktorka zapowiada nowy album. „Loveland” stanowić będzie początek nowej ery w jej karierze, w której próbuje pogodzić dawną wersją siebie – odnajdującą się w romansach i fantazjach – z obecną, dążącą do stabilizacji i autentyczności. Jednym z przykładów ma być druga zapowiedź krążka w postaci singla „Tiny Raisin”.

Ten rozdźwięk pogłębia macierzyństwo oraz dziwne uczucie, że stajesz się kimś nowym, a jednocześnie wciąż nosisz w sobie ślady tego, kim byłaś wcześniej

– pisze w komunikacie Suki Waterhouse.

Dyskografię artystki zamyka na razie album „Memoir of a Sparklemuffin” z 2024 roku. Teksty zawarte na tej płycie poruszają tematy dorastania, publicznych rozstań oraz odnalezienia szczęścia u boku obecnego partnera, Roberta Pattinsona.

„Loveland” ukaże się 10 lipca

maks.tachasiuk – Wieje (PŁYTA TYGODNIA)

Młody producent muzyczny, wokalista i autor tekstów z Chojnic wypuścił debiutancką płytę. „Wieje” to spacer po najważniejszych częściach głowy maksa.tachasiuka. Tytuł nawiązuje do trudności, z którymi przyszło i przychodzi mierzyć się młodemu artyście. Krążek jest pewnego rodzaju rozliczeniem muzyka z samym sobą, zamknięciem pewnego etapu, w którym skupiał się na personalnych wątkach.

Sporo czasu poświęcam przemijaniu i śmierci. Parę lat temu spędzało mi sen z powiek. Był nawet przyczyną blokady twórczej. Końcem tego etapu jest singiel „Bez”. Z nim trylogię tworzą „Zły, najgorszy sen” i „Nigdy się nie starzej”. To są tematy przemijania. Od kompletnego strachu poprzez jakieś wyparcie, aż po akceptację. Jest też temat zwątpienia w siebie. Opowiadają o tym „Morze” i „Wieje”. Są to ciemne zakamarki, ale potrzebne

– mówi dla Radia UWM FM Maks Tachasiuk.

Całość składa się na bardzo intymny obraz artysty, który w tekstach odsłania swoje słabości, lęki i wady, śmielej dzieli się przemyśleniami. Warstwa muzyczna jest wynikiem poszukiwań złotego środka pomiędzy formą a treścią. Swój wkład w oddane w tych dźwiękach emocje, mają muzycy na co dzień towarzyszący Maksowi na koncertach – Artur Bobak i Kajetan Pietrzak.

Generalnie pomysły są moje. Wysyłałem chłopakom szkic utworu i starałem się robić w nim jak najmniej, żeby jak najmniej im wpływać na końcowy efekt. Mogę mieć różne pomysły, ale wyniesienie utworów na poziom wyżej to rola kolegów i jestem im bardzo wdzięczny.